Weblog

Elke week ga ik nog terug naar de plek waar ik ben opgegroeid. Ik praat met mijn ouders, plaag mijn zusjes en ga vervolgens naar scouting. Ja scouting, maar geen hutten bouwen, knopen leggen en kampvuur maken, maar bier drinken en een beetje ouwehoeren met smakeloze punkklassiekers op de achtergrond.

Mijn hele jeugd heeft zich afgespeeld in Waddinxveen. Zo'n typisch forensendorp waar je woont als je een baan hebt in bijvoorbeeld Rotterdam of Den Haag. Er wonen ouders met gezinnen, op de hoek van de straat hangen wat verveelde pubers en je hebt er bejaarden die heel hun leven nergens anders hebben gewoond.

Een dorp met wat scholen en oprukkende bedrijventerreinen. Voor de avonden zijn er een paar kroegjes die zelfs in het weekend voor twee uur de deuren sluiten en je hebt er de zogenaamde 'Gouwe Boulevard': het bruisende uitgaanscentrum van Waddinxveen, bestaande uit een shoarmazaak, ijssalon, kroegje en een verfwinkel.

Eindstation
Waddinxveen heeft nooit te grote ambities gehad. Het is een eindstation zonder perron. De gemeente vergadert al dertig jaar over een centrum dat er nog steeds niet is. Iets meer dan een jaar geleden leek er toch schot in te zitten, maar door de financiële crisis heeft de investeerder zich tijdelijk teruggetrokken. Er rest niets anders dan een lege vlakte die langzaam wordt gekoloniseerd door een leger brandnetels.

Nee, geef mij maar Utrecht, een stad vol lol en cultuur. Waarom ik toch elke week terugkom? Voor mijn familie en voor mijn vrienden die nog in Waddinxveen zijn blijven hangen. Afgelopen weekend was niet anders. Wederom richting de scouting om daar gezellig een biertje te doen.

Improvisatiemuziek
Mijn gitaar had ik bij me en ik speelde wat idiote improvisatiemuziek ondersteund door m'n vrienden. Maar waar we normaal tot diep in de nacht blijven hangen, was nu iedereen al rond half twee weg. Vanaf dat moment begon voor mij een reis door het verleden.

Ik bedacht ooit samen met een scoutingvriend de alcoholconjunctuur. Een ingewikkelde theorie, maar in het kort komt het er op neer dat hoe meer alcohol je drinkt hoe energieker en vrolijker je wordt. Tot je op een bepaald moment op je top bent, waarna het alleen nog maar bergafwaarts kan gaan.

Die avond bevond ik mij duidelijk op de top en juist daarom vond ik het zo jammer dat er al voor tweeën een einde aan mijn avond moest komen. Bepakt met mijn gitaar op m'n Ben-Hur-fiets, die die naam heeft vanwege alle uitsteeksels, naar de dichtsbijzijnde kroeg. Dicht. Eigenlijk wist ik dat al toen ik nog onderweg was, maar wie weet had de uitbater een goede dag.

Coffeeshop
De deuren van de tweede kroeg waren ook gesloten en dat was voor mij het moment om m'n telefoon erbij te pakken en iedereen die in de buurt woont te bellen. Uiteindelijk kreeg ik slechts twee mensen te pakken. De één zat in een coffeeshop in Maastricht en de ander nam halfslapend vanuit zijn bed op.

Op zo'n moment hink ik op twee gedachten: of naar huis zodat ik gegarandeerd een goede nachtrust heb, of de nacht in fietsen en hopen dat het nog iets wordt. Het werd uiteraard de tweede optie. Zwervend langs aangeharkte tuintjes en tuinkabouters die je met een wazig blik aanstaren. Je hoort ze denken: “Wat doet die gast hier?”

Schimmen
En op het moment dat ik eindelijk mensen tegenkom zijn het nog bekenden ook. Schrale schimmen uit het verleden die mij eraan herinnerde waarom ik op zoek ging naar de echte wereld en de vrijheid. Tot driemaal toe, allemaal met een eigen verhaal en herinnering. Mensen waar de connectie totaal mee verdwenen is, enkel nog een ongemakkelijk praatje en de overheersende gedachte: wat doe ik hier, wat moet ik hier.

Uit teleurstelling kon ik enkel nog in het parkje gitaarspelen. Deuntjes uit mijn jeugd. Polly van Nirvana, Basket Case van Green Day, Under the Bridge van de Red Hot Chili Peppers. Want muziek verliest zijn glans nooit. Muziek roept de ware herinnering van het moment op. Niet de personen die ooit perspectief hadden en nu niet meer zijn dan een schaduw. Mensen met halfbakken ambities die niet verder reiken dan wat is voorgeschreven door hun omgeving.

Met muziek kan ik altijd terug naar de jaren dat ik nog onbezonnen door het leven huppelde en mij nergens druk over hoefde te maken.

Door Kristiaan Asscheman

Comments