News

Paul van Dyk maakt al ruim twintig jaar dancemuziek. De Duitse dj/producer hanteert nog dezelfde benadering als in zijn begindagen. "Het heeft voor mij altijd gedraaid om het verleggen van grenzen."

Paul van Dyk (40), echte naam Matthias Paul, groeide op in Oost-Berlijn. Vlak voor de val van de Muur verhuisde hij met zijn moeder naar Hamburg, om in 1990 weer terug te keren naar de Duitse hoofdstad. Een jaar later maakte hij zijn debuut als dj. Begin deze maand verscheen het zesde studioalbum van Van Dyk, Evolution.



Terugkijkend op zijn beginperiode durft Van Dyk met een gerust hart te stellen dat elektronische muziek is uitgegroeid “van een kleine subcultuur tot de grootste muziekcultuur ter wereld”. “Waar je ook gaat,” zegt hij, “overal vind je mensen die echt van deze muziek houden. Begin jaren ‘90 werd de elektronische dancemuziek sterk beïnvloed door disco enerzijds en mensen als Klaus Schulze anderzijds; de elektronische masterminds uit de jaren ‘70 die nieuwe geluiden introduceerden.”

Als jonge producer moest Van Dyk zijn weg zien te vinden in een scene die nog in zijn kinderschoenen stond. De Japanse elektronicaproducent Roland speelde een belangrijke rol bij de ontwikkeling van het dancegenre. Van Dyk maakte veel gebruik van twee drummachines van Roland: de TR-808 en de TR-909. “De 808 werd gebruikt voor de dreunende bassdrums en de tingelende hihats, terwijl het strakke, recht toe, recht aan gebeuk uit de 909 kwam”, vertelt Van Dyk. “Van de keyboards die een fenomenaal en heel breed assortiment aan geluiden bevatten, is de Yamaha DX7 een goed voorbeeld. Destijds maakte ik ook gebruik van een Atari ST-computer, een nachtmerrie om mee te werken.”

Van Dyk moest creatief omspringen met de middelen die voor handen waren, juist omdat ze hun beperkingen hadden. “Soms leek mijn studio wel een spinnenweb, zoveel kabels lagen er”, zegt hij lachend. “Ik dacht altijd dat er andere, makkelijke manier moest zijn om te doen wat ik deed, maar die was er niet. Dat ontdekte ik pas in 1996, toen ik Brian Transeau ontmoette: hij was net zo’n geluidsfreak als ik – we konden het ergens anders over hebben – en hij worstelde met precies detzelfde problemen.”

Om een idee te geven van hun experimenteerlust begint Van Dyk over de “farty electro sounds” die tegenwoordig in bijna elke denkbare productie te horen zijn; de synthesizers die zulke geluiden produceren bestonden in de tweede helft van de jaren ‘90 nog niet. Toch wisten hij en Transeau na veel gepiel en gepruts soortgelijke tonen uit hun apparatuur te krijgen. Van Dyk: “Om de geluiden te creëren die nu voor iedereen binnen handbereik zijn, moesten we destijds het avontuur aangaan. Tegenwoordig kun je direct aan het creatieve proces beginnen.”

Van Dyk vindt dat laatste een voordeel – het bespaart immers een hoop tijd – maar hij erkent tegelijkertijd dat de eindeloze keuzemogelijkheden die de computergestuurde technologie biedt een struikelblok kunnen vormen voor zowel jonge als gearriveerde producers. De Duitser is gedurende zijn carrière hoe dan ook altijd op zoek gebleven naar nieuwe instrumenten en apparatuur. Grenzen verleggen is nog altijd zijn hoofddoel, en werken met de nieuwste technologie hoort daar bij. Zijn afkomst verloochenen zal Paul van Dyk echter nooit doen: het geluid van de “vieze, stinkende kelderclubs in Berlijn”, daar waar het voor Van Dyk allemaal begon, resoneert volgens hem nog steeds in zijn muziek. “Al maak ik het meest poppy nummer ter wereld, dat ruwe en directe zul je er altijd in terughoren.”

Interview en tekst: Tom Springveld

Evolution is uitgebracht op 6 april 2012 (Armada)

Bekijk het hele interview op YouTube 

Comments